„Faron” Bolesława Prusa to jedna z najpopularniejszych powieści historycznych, która powstała w okresie pozytywizmu. Trzeba zaznaczyć, że akcja utworu rozgrywa się za czasów panowania dwudziestej dynastii, a dokładnie w latach 1087-1085 p.n.e. Przedstawione wydarzenie mają miejsce w starożytnym Egipcie, głównie w Memfis, Tebach, Pi-Bast, a także w okolicach Pi-Bailos, nad Jeziorami Sodowymi czy nomesach Dolnego Egiptu.

Głównym bohaterem tekstu jest Ramzes XIII, młody Faron, który toczy walkę o władzę z kapłanami. To impulsywny młodzieniec, wrażliwy na niedolę ludu, który pragnie wprowadzić w kraju liczne reformy. Należy zaznaczyć, że na jego drodze stają kapłani, którzy próbują go zdyskredytować w oczach ludu. Z pewnością, jego największym przeciwnikiem jest kapłan Herhor, który po śmierci Ramzesa XIII zostaje mianowany na faraona i wprowadza jego reformy, ale jako własne. Godny wspomnienia jest także Peniuar, kapłan wywodzący się z ludu, który rozumie jego problemy. Z pewnością, śmierć władcy była dla niego wielkim wstrząsem. Nie zapominamy tu o Dagonie, fenickim bankierze, który udzielał faraonowi pożyczek. Poza tym, był okrutnym człowiekiem, bestialsko odnoszącym się do chłopów.

Nie ulega wątpliwości, iż w życiu Ramzesa XIII ważną rolę odgrywają kobiety, których tak naprawdę nie darzy szczerą miłością. Najpierw zakochuje się w Żydówce – Sarze, która rodzi mu syna. Jednak, kiedy spodziewa się jego dziecka, szybko się mu nudzi i zamienia ją na kapłankę Kamę. Przede wszystkim, to bezlitosna kobieta, mająca za zadanie go szpiegować i z pewnością romans z nią miał duży wpływ na klęskę faraona. Oprócz tego, spotykał się jeszcze z żoną przyjaciela – Habron, co na pewno nie świadczy najlepiej o władcy. Ponadto, w utworze zawartych jest jeszcze wiele innych motywów literackich. Z pewnością, ważną rolę odgrywa w nim labirynt, w których kapłani skrywają ogromne bogactwa.

Nie mniej istotny jest motyw wędrówki, który od wieków ukazywany jest na kartach literatury. W powieści w podróż udaje się Ramzes, który przemierza nomesy Dolnego Egiptu, w celu poznania sytuacji kraju. Ponadto, w powieści ukazana jest śmierć, która tylko w wypadku Ramzesa XII następuje z przyczyn naturalnych. W związku z czym w „Faraonie” nie brakuje zbrodni, rozlewu krwi, do której dochodzi głównie z zemsty czy chęci przejęcia władzy w Egipcie.